Deze pagina werd dagelijks ververst. Het geeft een impressie van de ervaringen van een team van 24 personen (!) die met 7 helikopters een tocht door Europa hebben gemaakt. Het was een unieke tocht die in deze vorm nooit eerder georganiseerd werd. De reis duurde 5 dagen en begon op maandag 26 juni 2000. Er werd naar België, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland gevlogen. Niet alleen vliegvelden werden bezocht; in alle landen parkeerden de helikopters naast het hotel waar de overnachting plaatsvond.
Hoewel het een behoorlijke klus was, was uiteindelijk op zaterdag 24 juni 2000 alles in kannen en kruiken. Hotels waren gereserveerd, vliegvelden en landingsplekken waren bekend, catering was geregeld en het laatste onderhoud aan de vloot was uitgevoerd. Alles en iedereen waren klaar voor de start.
De laatste telefaxen van PPR (prior permission required) vliegvelden zijn ontvangen. De meteo werd nauwlettend in de gaten gehouden. Bij matige weersomstandigheden is het immers gevaarlijk vliegen in bergachtige omgevingen. Het leek er op dat de weergoden aan onze kant staan. Een hogedrukgebied boven Frankrijk ontwikkelde zich.
Vlieginstructeur Rob trok de laatste strepen op de kaart en verbaasde zich over de door de evenementen commissie voorgestelde route.
Vanmorgen om een uur of 08.00 kwamen Gert en Karen als eerste binnen bij Lelykopters. Direct veeeel koffie klaargemaakt en de heli's gecontroleerd. Voor het gezamenlijk ontbijt werden overheerlijke broodjes binnengebracht door de cateraar. Een vakantie kan niet beter beginnen dan met een goed ontbijt!
Voortdurend kwamen er mensen binnendruppelen met overwegend een brede grijns op het gezicht. Na een staand ontbijt was het tijd voor het belangrijkste deel, de briefing.
Gert had de afgelopen dagen de reis goed voorbereid en nam dan ook het woord. In Nederland zijn we verwend met weinig elektriciteits- bekabeling bovengronds, telefoonkabels ondergronds en overwegend een vlak terrein. Dat alles is in het buitenland anders. Veel kabels, heuvellandschap en andere navigatiekaarten; de Belgische kaart is aanmerkelijk gedetailleerder. Dit maakt het navigeren een vermoeiend onderdeel van het vliegen. Allee, na de briefing van Gert en de meteo- briefing van Jan, was het dan toch tijd de eerste heli te starten.
Nils en Jan namen de leiding en vertrokken rond half 12 als eerste vlieger richting vliegveld Zwartberg. De naam van dit vliegveld is zeer toepasselijk gekozen. Enkele jaren geleden waren er in de directe nabijheid van dit vliegveld actieve mijnen. Deze vormden immense heuvels van ijzererts.
De eerste heli die daar aankwam had geluk, de "torenkraai" zat braaf te wachten op de eerste tekenen van de verwachte heli's en begon gretig via de radio zijn RT-deuntje op te zeggen na de melding van de PH-JGR. Hij was zo blij, rende de toren uit, het restaurant in en is een volle pot koffie gaan zetten. Helaas voor de andere heli's, zij moesten het doen zonder informatie via de radio. Natuurlijk redden we het zonder. Binnen een half uur stonden vrijwel alle heli's op de parkeerplaats, waarmee het vliegveld tegelijkertijd behoorlijk vol was. Rob en Aaron in de PH-HVZ, en Bart en Frans in de PH-AJK, hebben iets langer van de omgeving genoten zij kwamen iets later. Na een goede maaltijd (wat kan die Rob eten!!!) vertrokken we om de beurt richting het volgende vliegveld, Namur. Uitzondering daarop was de PH-BGS die rechtstreeks koers zette naar haar slaapplaats, hotel La Pichelotte. Daar kwam acuut "le president" van de plaatselijke voetbalvereniging aanrennen. Het nationale team van België had gelukkig een rust- seizoen, dus parkeren van een paar heli's was uiteindelijk geen probleem. Vanuit vliegveld Namur kwam (nadat de PH-BGS al was geland) als eerste de PH-UUB aan op het voetbalveld, omringd door telefoonbekabeling, groot net (om de voetballen niet de vallei in te laten vliegen) een volle tankwagen en lantaarnpalen. Een spannende confined area. Bram begeleidde en 'gebaarde' stofhappend de binnenkomende heli's om de beurt op hun plaats. Het wachten was wederom op Rob en Aaron. Zij hadden op het laatste moment besloten om toch nog even te gaan tanken. Geen probleem zou je zeggen. de mensen van het vliegveld hadden andere ideeën. In een heli moet toch kerosine? Nou, gelukkig mag er in deze Robinsonnekes gewoon Avgas. Dat was ze erg moeilijk aan het verstand te brengen. Jawel, na een half uur in Gesves vol spanning te wachten (en het halve naburige dorp erbij) hoorden we dan toch het verlossende geluid van een naderende heli.
De volgauto met Henk-Jan, de onderhoudsmonteur, en Pauline kwam tegelijk met de Ecureuil aan bij het hotel. Zij hebben ruim 5,5 uur gereden. Het laatste stuk hebben ze de omgeving verkend door over kleinere wegen te toeren, het is hier schitterend!
Nadat alle helikopters geland waren werden de rotorbladen voorzien van tie-downs (beschermhoezen met touwen om de rotorbladen stabiel te houden tijdens harde wind, want je weet tenslotte maar nooit) wandelden we voldaan richting hotel. Het was tijd voor een verfrissend drankje, wilde verhalen vertellen aan de bar en een goed verdiend diner!
Het leven is mooi.
Dag 2 begon voor enkelen met een cultuurshock. Tijdens de ochtend- poetsbeurt onder de douche, bleek dat het warme water hier wel heel erg heet kan zijn. Laat je dus even het warme water het bad in lopen en ga je er vervolgens in zitten, is de kans groot dat het edele achterwerk spontaan van kleur veranderd en de eigenaar ervan direct aan ochtendgymnastiek doet…… Gelukkig bleek de schade van het zitvlees mee te vallen en kon er gewoon mee gevlogen worden.
Aangekomen bij het voetbalveld, liep de bewaking nog wakker rond. Die nacht heeft de hond van het hotel de wacht gehouden. Hij heeft goed werk verricht. Het was trouwens ook de enige toeschouwer die alle heli's heeft uitgezwaaid.
De tocht ging eerst naar vliegveld Rheims Prunay. Schitterende tocht! Door prachtig heuvellandschap, schitterende kastelen, waaruit blijkt dat er veel rijkdom heerst. Hier komt de beste champagne vandaan.
We hebben grotendeels IFR gevlogen, niet volgens de normale luchtvaart- betekenis, nee, met IFR bedoelen we nu, I Follow the River. Al snel bleken we niet de enigen te zijn die deze route volgen. Na een scherpe bocht naar rechts, kwamen er twee 'fighters' in tegenovergestelde richting aan zetten. Even zwaaien..
Wanneer je tussen de heuvels vliegt, is het zaak dat alle aanwezigen in de heli goed meekijken naar hoogspanningskabels die van heuveltop naar heuveltop zijn getrokken. Deze draden zie je vliegend heel erg slecht. Verenique en Angela zagen er wel een, waarschuwde vlieger Ruud, die op zijn beurt de kist met bemanning trakteerde op een schitterende manoeuvre. Goed voor een magen-test. Gelukkig waren er eigenlijk helemaal geen draden. Voldaan en enigszins moe, kwam een ieder bij vliegveld Rheims Prunay aan.
Na een lekkere lunch wachtten we vol spanning op de volgauto. Die zagen we op grote afstand al rijden, de verkeerde kant op. Lang leve de mobiele telefoons. Binnen de kortste keren was de volgauto dan toch op plaats van bestemming.
Vanaf Rheims naar vliegveld Troyes gevlogen. Dit traject was vlakker qua landschap met veel goudgekleurde korenvelden. Vanaf Troyes werd koers gezet naar vliegveld(je) Autun. De weg naar Autun was ook vrij eenvoudig. IFR deze keer maar weer. I Follow the Railway. De spoorlijn waar de TGV overheen zoefft. Toch een mooie uitdaging om een TGV met de PH-BGS in te halen!! Dat lukt helaas niet. Blijkt die TGV toch iets sneller te gaan.
De PH-BGS ging rechtstreeks naar Chateau Mont Martin, waar de heli's zouden landen voor de nacht. Vandaar werden de coördinaten doorgegeven aan de wachtenden op het vliegveld en kon een ieder vertrekken, getankt en wel, naar het kasteel.
Aankomst in Autun. Niet veel vliegbewegingen daar. Schitterende verharde runway, loodsje erbij, tankmogelijkheden en een brandende zon. Elkaar eens goed aankijkend, blijken er veel rood/ bruine hoofden te zijn. Die zon heeft een ieder een gezond kleurtje gegeven.
Vanaf Autun gingen we om de beurt richting het Chateau. Dit werd voor de meesten een spannende landing, een echte slope- landing. Het terrein was behoorlijk hellend, wat voor de meeste vliegers een compleet nieuwe ervaring is. Met grond- begeleiding van Bram en Ruud, werden de heli's keurig neergezet. Weer een schitterende confined area. Cock en Bertine van Delft, de eigenaren van dit schitterende kasteel verwelkomden een ieder met hapjes en drankjes in de verkoeling onder de bomen. Leven als een Koning in Frankrijk!! Het kasteel, gebouwd in 1873 staat in het plaatsje Lavault de Fretoy. Een bezoekje waard!!
Drie stellen hadden het geluk in dit schitterende kasteel te overnachten. De rest mocht naar een hotel, 15 kilometer verderop, waar we tevens gezamenlijk het diner nuttigden.
Wat een dag!! Veel ervaring opgedaan, veel schitterende plekken en landschappen gezien. Ondanks de niet- gecontroleerde vliegvelden was er toch goede begeleiding via de radio. Daar zouden veel ongecontroleerde vliegvelden in Nederland wat van kunnen leren.
Inmiddels kan ik vanaf hier melden, dat dag 3 niet volgens planning verliep. Tijdens het ontbijt, toen de meeste slaap uit de ogen was vertrokken, zagen we het toch echt. De toppen van de omliggende heuvels zijn door de wolken opgeslokt.
We konden met de heli's niet opstijgen, aangezien het zicht ver beneden peil was. We zaten dus voorlopig nog even 'vast'. Met koffie, spelletjes en veel gezelligheid, hebben we deze tijd weer aangenaam gevuld.
Uw correspondente FlyingHigh
Zoals jullie in het vorige verslag konden lezen, zaten we bij het Chateau Mont Martin 'vast' wegens slecht vliegweer. In de loop van de middag klaarde het enigszins op en na twee vertrekpogingen van Zoeff, gingen we bij de derde keer uiteindelijk met z'n allen om half 4 take- off. De PH-BGS ging rechtstreeks naar vliegveld Chalon, aangezien dat het eerste vliegveld was waar we JET- fuel konden krijgen. De rest van de helikopters gingen eerst naar Autun om daar Avgas te tanken. Vanaf deze vliegvelden was het plan om gezamenlijk naar Besancon te vliegen. De volgauto was daar inmiddels gearriveerd. De PH-BGS landde daar als eerste.
Het leek de vliegers van de overige heli's beter dat er doorgevlogen werd naar Mulhouse in verband met de fuel wat de meeste heli's toch echt weer nodig bleken te hebben. Alle kisten werden weer getankt, alleen zaten we met een klein probleem, de volgbus was nog lang niet in de buurt van het vliegveld en we zaten met grote tijdsdruk. Om kwart over 9 is de daglicht- periode op de uiteindelijke plaats van bestemming voorbij.
Helaas bleek de techniek ons behoorlijk in de steek te laten. Met geen mogelijkheid kon er contact worden gelegd met de volgbus waardoor we besloten om toch snel van start te gaan in Mulhouse, richting Bregenzerwald, naar hotel Ritter.
Een schitterende tocht die grotendeels langs de Bodensee ging over prachtige landschappen. Schitterend gezicht om over de waterval te vliegen bij Schaffhausen, zonsondergang op plaats van bestemming en een schitterende lokatie om te landen. Niet te geloven wat ons is overkomen!.
We werden opgewacht door alle bewoners van de omliggende dorpen, landelijke pers ter plaatse (Cable 1) en een horde fotografen, waar we verlegen van werden (??). De reden voor dit overweldigend onthaal?? 22 Nederlanders die met 7 heli's een buitenlanding maakten in Oostenrijk. Dit was de eerste keer dat dat in de Oostenrijkse geschiedenis voorkwam! Genieten natuurlijk!! Het was al laat toen de heli's landen. Rond 21.00 uur kwam de laatste binnen.
Familie Ritter, Robinson - fanaten en eigenaars van een Robinson R22 hadden een geweldig ontvangst geregeld. Heerlijk gegeten in een gezellige hut. De BBQ buiten, veel 'schnaps' binnen. Met camera en volop de lampen erbij tijdens de hele avond, is er o.a. een interview met Gert gemaakt en werden we constant gefilmd tijdens het BBQ- en.
Nog steeds hadden we geen contact met de volgbus kunnen krijgen. Van Frankrijk naar Oostenrijk was het een behoorlijk stuk rijden. We leefden met ze mee!!! Zij arriveerden uiteindelijk om 03.00 uur in de ochtend!!! Het feest was geweldig, een latertje! Tijdens het ochtendgloren vertrokken de laatsten richting slaapplaats.
Familie Ritter was vroeg wakker, samen met de filmploeg, die blijkbaar was blijven slapen. Wel vermoeiend, 'smorgens vroeg die spotlights op het slaperige hoofd! - Maar ja, ze wilden een mooie documentaire over een stel wilde heli- vliegers die door Europa tourden. Tijdens de gehele ochtend bij Hans Ritter in zijn hotel, zijn Rob, Verenique en Gert weer volop gefilmd en geïnterviewd. O jee, zonder poederdoos om onze bruine glimneuzen te doffen.
Met de hele ploeg heli's naar Hohenems gevlogen om alle heli's te tanken. Het eerste stuk is een pittig lang stuk vliegen, zeker voor de R22 heli's. Op Hohenems samen met Hans Ritter en zijn dochtertje nog even lekker wat gedronken en gegeten. Wat een verademing, ditmaal zonder cameraploeg.
De vlucht naar Heubach was erg turbulent, veel thermiek. Dit was voor enkele vliegers een nieuwe ervaring. Behoorlijk vermoeiend en voor een passagier (die graag anoniem wil blijven **grinnik**) zelfs een beetje te veel van het goede. Dolgraag sprong ze uit de heli om met de volgauto te rijden naar het eindstation. Wat een teleurstelling, die volgauto was er nog niet... nog teleurstellender was het toen ze vernam dat de volgauto zelfs was doorgereden!!! Reden ervan?? Voetbal Nederland- Italie.
Bij aankomst van de PH-BGS op de eindbestemming, Kuurhotel Weyberhoefe. Ook hier was het weer een groot feest! Een welkoms- comité stond ons op te wachten met grote biertap met eigen gebrouwen bier en drie heren die op Alpenhoorns stonden te blazen. De dames die daar rondhuppelden, liepen in Lederhosen rond en met een decolleté waar menig heer verlegen van werd.
De heren in dit helikopter- gezelschap bleken een heli toch nog steeds mooier te vinden.. zucht.
Tot onze grote schik kwam daar onze filmploeg aanscheuren in een auto. En dat was niet het enige, er kwam zelfs een heli met Wescam erop aanvliegen en bleef geruime tijd boven het landingsveld rondcirkelen. Het ZDF kwam ook even filmen. En weer begon de regisseur van de cameraploeg ons feestje te regiseren. Het kon de pret niet drukken. Dit overweldigende welkom en enthousiasme van de bevolking hier was prachtig!!
Nadat de heli's allemaal keurig waren geland op het veld bij het hotel (alweer een schitterend kasteel) kreeg een ieder een grote pul bier in de handen geduwd. Even de dorst lessen.
Met een antieke koets achter een antieke trekker, werden de meeste dames van het gezelschap naar het hotel vervoerd. Frank koos een ander vervoermiddel en sprong bij een plaatselijke cowgirl achterop haar paard.
Iedereen inchecken, met cameraploeg en ons even terugtrekken in de gigantisch grote kamers die iedereen heeft gekregen. Sommigen zelfs uitgevoerd met stoomcabine. Helaas hadden we niet genoeg tijd om daar eens van te kunnen genieten. Volgende keer er maar eens een dagje kuren bij regelen??? De avondmaal werd genuttigd in het bijbehorende restaurant. Een veredelde boerenschuur waar een bierbrouwerijtje in gevestigd is. Aan de stamtafel is een rechtstreekse tap aangelegd met een liter- teller. Neeee, wij hebben niet aan die tafel gezeten. De wulpse dames die wij 's middags op het veld tegenkwamen, liepen hier te bedienen.
En wie kwam ook even langs?? De filmploeg misschien? Jaja, in vol ornaat waren ze aanwezig. Om een uur of 11 vonden ze het nodig Verenique, Rob en Gert voor een laatste interview tijdens het eten van een zalige biefstuk te storen.
Iedereen heeft gewacht tot middernacht. Ruud Koornstra Senior is jarig. Feessie!! Met veel gezoen en vuur zijn we de nacht begonnen.
Morgen, eigenlijk vandaag 30 juni, is het de laatste dag. In twee etappes zal er gevlogen worden, Volgend jaar weer!!
Uw correspondente FlyingHigh
FlyingHigh was vandaag RacingLow. Dat wil zeggen, uw correspondente reed de laatste dag samen met Trees in de volgauto naar huis. Vanmorgen, na verblijf in een geweldige accommodatie was dan toch de tijd aangebroken dat de laatste briefing werd gehouden.
Iedereen was opvallend stil en afwezig. Het was echt de laatste dag van deze geweldige vakantie. De volgauto werd volgepakt met de weekendtassen en vol goede moed vertrok de een na de andere heli richting vliegveld Aschaffenburg. Ook de volgauto vertrok, terwijl de laatste heli nog niet vertrokken was.
Iedere dag was dat geen probleem geweest, behalve deze laatste dag. De volgauto was al een half uur op weg, toen er een telefoontje rinkelde in de auto. Problemen!! Zeker was het defectje niet, daar moest Henk-Jan, de onderhoudsmonteur, eerst nog een oordeel over vellen. Henk-Jan keek even alles na en de vlucht kon daarna veilig en wel beginnen.
De vlucht met de helikopters ging naar vliegveld Arnsberg waar getankt werd en geluncht.
Het weer was niet geweldig, wat waren we verwend de laatste dagen! Nadat ze Sauerland waren gepasseerd, kwam het zonnetje weer tevoorschijn en was het weer schitterend vliegweer. Ook voor de volgauto brak toen betere tijden aan, niet zoveel heuvels te overbruggen. Wat had het volgautootje er moeite mee!!
De vlucht van de heli's ging rechtstreeks naar Lelystad. Stadtlohn niet aangedaan voor een gezamenlijke maaltijd, wat eigenlijk wel in de planning zat. Iedereen rook de hangaar en wilde graag naar 'huis'. Met de volgauto was het een lekker stuk rijden en in Duitsland geen file tegengekomen. Dat was een opluchting.
We waren ternauwernood de grens gepasseerd toen we bij Arnhem direct in een file kwamen. Na een tijdje voor "langzaamrijdend en stilstaand verkeer" te hebben gespeeld, de eerstvolgende afslag genomen en binnendoor naar Lelystad gereden.
Daar stonden alle heli's al aan de grond. De auto's konden de hangaar uit en de heli's mochten er weer in.
Tijd voor de laatste gezamenlijke avondmaal. Het afscheid na de maaltijd was hartverwarmend. Het was een prachtige week waar we nog lang over na zullen praten.
Bij deze wil ik de organisatoren: Verenique, Angela en Gert van harte bedanken voor deze perfect georganiseerde trip!!! Volgend jaar weer?? Medereizigers en Internet- volgers, bedankt voor zoveel enthousiasme en gezelligheid en graag tot de volgende Europatour!!!
Uw correspondente FlyingHigh
